wtorek, 15 sierpnia 2017

Myśliciel #12: Walka ze światem

    Jak jedna mała niedoskonałość na tworzywie jest skazą większą niż cały ogromny wdzięk wokół niej; tak wystarczy jeden ludzki szkodnik, by wzbudzić w kimś strach przed całym światem o napotkanie drugiego takiego w każdym choćby lekko budzącym wątpliwość.

    Tyle nienawiści przez uprzedzenia, których często nie ma czym poprzeć prócz zasłyszanych plotek i utartych schematów. 

    Albo wygłupami kilku, gdy reszta nie zrobiła nic złego, a za który również musi wziąć odpowiedzialność - pokutować jako niemile widziani.

     Opłaca się pokazywać jedynie to, co budzi sensację i wmieszać to w tych, którzy wśród niej znajdują się często tylko jako przechodnie.

    Choć niektórym się wydaje, że ta cała pogarda jest tylko zabawą...zabawą dla zasady...Urządzaną za przekręty niewydarzonych polityków...błędy przodków... 

    A duma(chciałbym wierzyć, że nie zawsze tylko ograniczenie) nie pozwala przyznać, że w uogólnieniu jest dużo ignorancji, przez którą pomijamy, co najistotniejsze.

     I tak się walczy z każdym po trochu...I nawet do walki nie ma jak znaleźć sprzymierzeńca, gdy w każdym potencjalnym się znajduje podejrzanego...

Autor: Dewiacyjny

czwartek, 20 lipca 2017

Depresyjny Pamiętnik - 20.07.2017 - Ostatnie Słowo

    20.07.2017

    Kiedyś miewałem najśmielsze fantazje o wzbudzaniu fascynacji w oczach innych...
...o zmienianiu świata wokół siebie na lepsze...
...o byciu choć trochę szczęśliwym...
    Dziś usilnie staram się wzbudzać przerażenie...
...niepokój...
...zastanowienie...
...intrygować swoim niedostosowaniem się do tego świata, byście w końcu dostrzegli, jak boleśnie krzyczę w tej całej zawiłej grze słownej...
...jak przez ten cały czas próbuję przekazać jedno:
...
...POMOCY!!!...
... 

    Próbuję dostrzec, jak bardzo nie dostrzegam szans, które zmieniłyby moje życie. Ale im bardziej staram się coś zobaczę, tym bardziej błądzę...I w końcu widzę, kiedy zmierzam donikąd jeszcze mocniej niż zwykle, że nie ma czego szukać...
    ...bo niczego nie przegapiłem...Ba! Nawet doskonale widziałem, jak bardzo wyklęty jestem...A jednak chciałem wierzyć(oszukiwać siebie), że jednak zaczarowuję sobie rzeczywistość, jak inni myślą, że to robię, gdy dziwią się moim opowieściom, jakim sposobem znowu coś poszło nie tak...
 
    Jedyna odwaga, na którą warto się zdobyć, to ta, która pozwala zakończyć to, w czym się nie spełniasz i jest błędną odpowiedzią na to, co właściwie robić...
...
...więc czemu się wciąż wzbraniam, by odejść, skoro już od dawna nie mam czym się tutaj łudzić...
... 
 
    Dajcie sznur, a bezwolnie stanę się ofiarą własnych kalamburów własnej zagadki o sobie...
...nierozwikłanej...
...niosącej za sobą zbyt mało poszlak, by z czymkolwiek ją skojarzyć...
...będącej porażką sama dla siebie...
...bo nawet małym dzieciom w szkole jej nie szkoda...
...gdy jest to i dla nich wypaczony obrazek życia...
...jakiegokolwiek jego tragizmu...

    Dajcie żyletkę, a każda blizna nie będzie pamiątką frustracji. Uczynię ją kunsztownym obrazem. Najbardziej treściwym tatuażem.
...
...
...pierwsza rana...najpłytsza...jak rysa na szkle. Na moim jestestwie...tożsamości. Mojego "ja" w tym świecie.
...
...
...druga rana...nieco głębsza...jak wolno płynący strumyk. Moich pragnień. Już trochę zaśmiecony. Pełen zużytych przyziemnych przyjemności. 
...
...
...trzecia rana...głęboka...przelewana krew jak przelewająca się woda ze swojego koryta. Podtapiająca wszystko, co w pobliżu. Siejąca brud jak ta krew szpecąca teraz moją całą rękę...
...
...
...czwarta rana...kończąca...
...
...
...nawet nadzieję...
...
...
Bez nadziei na ciąg dalszy...
 
Autor: Dewiacyjny

czwartek, 6 lipca 2017

Depresyjny Pamiętnik - 6.07.2017 - Mam pytanie...

    6.07.2017

    Co znaczy żyć pełną piersią?

    Starać się z całych sił przezwyciężać siebie? Gloryfikować swoją osobę, kiedy się nauczy jakkolwiek w tym świecie funkcjonować?
    Wmawiać sobie wyjątkowość, gdy wciąż się jest emocjonalnym kaleką, a udało się jakimś pierdolonym cudem zwalczyć to, czego przeciętny człowiek nie musi? 
    Odkrywać na nowo świat potem, gdy połowę życia się już straciło na walkę z ułomnością? 
Tego lepszego potencjalnie życia...

    Czy może frywolnie korzystać z tego, co się dostało od natury? Czerpać na potęgę z niezasłużonej łaski, a podarowanej faworyzowanemu z nikomu nieznanej przyczyny? 
    Gdy do faworytów należy większość...cała masa, która niby mdła, jednolita w swoim pięknie, a jednak tak budząca pożądliwość, podziw w odróżnieniu do tych Wybranych...przeklętych, co mają dawać przykład innym, jak należy dokonywać niewykonalnego. 
    Przykład dla prawie nikogo, gdy próżno szukać tych, co muszą walczyć, by w ogóle móc marzyć o tym, by sięgać po rozkosze dostępne wszystkim tym niepotępionym.

    Życie nie jest sprawiedliwe w swojej sprawiedliwości...

    Dba o to, by rozwijali potencjał ci, co prezentują coś niecodziennego. Choć podkreśla, że nie bez powodu odstającego od reszty. Wyklętego...Dlaczego niedostosowanego do reszty? Reszty potrafiącej żyć?...

    Dba o selekcję naturalną. Wybija słabych - nieobdarowanych zdolnością do przetrwania, której samo im nie dało...

    Chucha i dmucha na tych, co są zbyt urzekający wewnątrz i na zewnątrz, by móc to zmarnować. Chroni przed całym złem, które mogłoby zagrozić ich niewinności. Sprzyja pod każdym względem, by ci kwitli jak najpełniej.

    Zupełnie jakby było życzliwe, a raczej litościwe tylko dla tych, co żyją, ale nawet tego nie widzą, jak wielkie to szczęście...

Autor: Dewiacyjny

piątek, 16 czerwca 2017

Depresyjny Pamiętnik - 16.06.17 - Chora Zazdrość

    16.06.17 

    Jestem tak samo toksyczny jak ci, których zwykle piętnuję. Posądzam o ubogi stan umysłu wszystkich tych, co stracili kontrolę nad władczymi zapędami. A jednak jestem do nich tak podobny...Tylko nieco mniej przewidywalny, bardziej niepozorny.

    Swoją złowieszczość usprawiedliwiam pokrzywdzeniem, które potrafię uszlachetnić. Traumą, która wciąż mną włada jak demon. Lecz w gruncie rzeczy jestem po prostu niedowartościowanym chłopaczkiem. Bojącym się każdego odrzucenia.

    Zabieram innym życie, by samemu odżyć. Trzymałbym bliźniego przy sobie za wszelką cenę, by inni ludzie nie byli pokusą dla oddalenia się ode mnie mojego niewolnika.

    Ludzie są dla mnie zagrożeniem, gdy staram się o czyjeś względy. Nie czuję się na tyle pewny w sobie...sam ze sobą...żeby zrozumieć, że nachalnością spłoszę. Że moja obsesja na jej punkcie, to dla niej przejaw bycia psychopatą.

    Każdy zakochany jest opętany na swój sposób. Ale ja przekroczyłem granicę z romantyczności do chorobliwości...

    Tak trudno mi przychodzi drugiemu dawać wolność, kiedy samemu nie mam za wiele do zaoferowania. Boję się, że wolność rozbestwia ludzi względem mnie...sprawia, że jestem zapomniany...zaniedbany...

    Nie ufam, bo nie potrafię sobie zaufać...

Autor: Dewiacyjny

wtorek, 2 maja 2017

Depresyjny Pamiętnik - 2.05.2017 - Droga ku końcowi

    2.05.2017

    Otwieram oczy. Witam nowy dzień jakby za karę...Chciałbym móc rozmyślać o możliwościach, które mi oferuje środowisko, w którym jestem. Ale nie potrafię...Bo już nawet kontemplacjami jestem zmęczony. Wszystkimi tymi, które prowadzą do jednej konkluzji - Co ja właściwie tu jeszcze robię?...Czyli właściwie prawie wszystkimi, które mi się przewijają. Już od tygodni, może miesięcy nawet...w sumie zaryzykowałbym, że już od lat nie potrafię znaleźć powodu, który pozwoliłby mi powiedzieć bez wahania: "To po to wstaję! Mam po co żyć!" Choć brzmi jak wyświechtany zwrot uczuciowego nastolatka, któremu po raz pierwszy jest dane przeżywać większe niepowodzenie niż on sam, przeraża mnie to coraz bardziej...

    Zapadła noc. Ponownie dopada mnie gonitwa myśli w moim łóżku - mojej małej trumnie. O tej porze umieram chyba jeszcze szybciej...i boleśniej niż wtedy, gdy jest jaśniej. Mój niepokój wzrasta jak napędzająca się nerwica w stresującej pracy. Wtedy mam jeszcze większą ochotę się uwolnić od niebytu tutaj. Niebyt po drugiej stronie nic by nie zmieniał poza tym, że nie byłbym go świadomy. A to chyba dla mnie byłoby teraz największą ulgą. Wszystko w nocy dotyka mnie o tysiąckroć bardziej. I sam nie wiem, czy wszystko się staje dla mnie jeszcze wyraźniejsze, czy po prostu poczucie samotności w półmroku wpędza mnie w jeszcze większą życiową konsternację...

    Nieprawdopodobne się wydaje nie posiadać nikogo, komu mogłoby się prawdziwie zawierzyć to, co cieszy lub smuci. Ale jeśli w mniemaniu większości populacji jest to niemożliwie, mogę powiedzieć ironicznie, że dokonałem cudu. Bo przyjaznej(nie przyjacielskiej)relacji z czystymi intencjami już nie pamiętam...Traktują mnie ludzie jak dobre wyjście awaryjne; czasem jak worek treningowy; a najczęściej jak wujka dobra radę, z którego pragnieniami względem osoby, która do niego przychodzi po korzyść, nikt się nie liczy...

    Czuję się czasem jak romantyczny poeta ze swoim bólem, gdy tak patrzę na siebie z boku. Ale kiedy ponownie udaję się w podróż w głąb siebie, jakbym wchodził w buty drugiego człowieka, ponownie sobie uzmysławiam, czemu tak ciężko mi wyjść z apatii...Choć swoją postawą egzystencjalną artysty nie przypominam, to usposobieniem już o wiele prędzej. Ktoś kiedyś powiedział: "Poeta to taki, co umie w ładny sposób być nieszczęśliwy". Tak i ja postanowiłem w miarę niebanalnie oddawać, co czuję. Odnaleźć przez to w sobie choć odrobinę barwności w mej codziennej utopii. 

    Bo choć niejeden artysta przeczył, że jego twórczość nie musi być tożsama z jego faktycznymi przeżyciami, to i tak dobrze wiem, że w rzeczywistości przeważnie nimi się kieruje. Bo właśnie głównie po to się chce zostawać poetą: Poznanie swojej nieporadności przekuć w głębokie filozofowanie w oczach innych. Nie mówię, że wyjątkowość, którą ze sobą człowiek niesie, nie może być tym filozofowaniem. Wiem tylko, że nie jest wynikiem genetycznego geniuszu, a nieprzyjemnych stanów, które koniec końców do filozofowania zmuszają. Ale tylko wytrwali wyniosą z tego coś więcej. Jak zawsze zresztą w życiu.

    Ale ja przyznam, mam już dość chwilami pojmowania mnie jako zniewieściałego melancholika. Melancholika, który potrafi zaskoczyć swoją niecodziennością, ale prawie nigdy nie zaintrygować...Jedyne, co już mogłoby mnie ocalić, to odkrycie przez kogoś, że te zgrabnie ubrane frazy w moim wykonaniu nie są wyłącznie dobrze spożytkowaną weną, a przede wszystkim ogromnym cierpieniem życiowego włóczykija, który już zmęczył się tajemniczością wokół siebie...który już po prostu woła o pomoc...

    Tylko czy znajdzie się taki filozof, by to dostrzec?...

Autor: Dewiacyjny

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Depresyjny Pamiętnik - 24.04.2017 - Więdnięcie

    24.04.2017

    Moje życie traktować próbuję jak religię poczciwca, nie obłudnika. A tą religią dla mnie byłaby miłość...gdyby nie to, że jestem niereligijny, choć miłuję czasem za dwojga...

    A bezbożnikiem się staję, gdy umrzeć mi przychodzi równie szybko, co rozkwitnąć. Więc jak pośmiertne wynagrodzenie w tej religii rozumieć, gdy i samo życie idzie kwestionować?

    Kwestionuję, czy aby nie jest iluzją samodzielnie się nakręcającą, ilekroć świadomość znosimy i próbujemy nad tą pokrętną projekcją zdobyć nawet najmniejszą kontrolę.

    Wciąż jednak głupi w tą możliwość wierzę choćby dla spokoju jak spanikowany ulega propagandzie tego z większymi wpływami, by móc mieć choćby pozorne poczucie tożsamości.

    Choć i wiarę zatracam, gdy widzę, czego serce nie chce zobaczyć, a powinno, lecz próbuje zakrzyczeć jak cenzorzy to, co niewygodne mogłoby być w kreowaniu publicznej opinii.

    Lecz i ślepnąć zaczynam, gdy poczucie bezsensu deformuje mi rzeczywistość. A gdy wzrok wysiada, krytyczne rozpoznanie przez wyczucie jest takie zawodne.

    Bo to wyczucie jedynie jest przeczuciem, kiedy czucie przez zmysły to tylko już gra wyobrażeń. A gdy nie ma sił nawet na kreatywność, jak skrzywdzony w azyl, tak ja uciekam w trywialność.

    A w niej nie ma nawet jak błądzić...

Autor: Dewiacyjny

czwartek, 30 marca 2017

Myśliciel #11: Godząc się ze swym losem

    Ponoć każdy ma prawo do szczęścia. Ale czy aby na pewno, skoro nie każdy może dotrzeć do tego, co prawdziwie go cieszy? Jak o szansach mówić, kiedy nie można walczyć o to, czego prawdziwie się pragnie, a pozostaje tylko zbierać, co się da? Ponoć to my decydujemy o tym, czy będziemy szczęśliwi. Ponoć to nasze decyzje. Jednak nie do końca, skoro jesteśmy skazani na coś, czego zmienić nie możemy! 

    Prosty, bardzo banalny przykład: To tak jakbyśmy mieli za pożywienie jedynie surowe ziemniaki, kiedy smakuje nam chociażby kalafior. Jak wtedy odkryć rozkosz smakowania? Skąd czerpać radość z tego, co się ma, gdy przeznaczone jest nam to, czego się nie lubi? Wydawałoby się, że nie wiadomo po co przykazane jest dalej się starać o cokolwiek, gdy nie ma już nic, co szczerze raduje. Wtedy pozostaje tylko przekonanie się do tych rzeczy, które posiadamy. A w jaki sposób? Jak można czerpać z nich szczęście, skoro nie będą nigdy zrealizowaniem naszych najskrytszych pragnień? 

    Może warto po prostu zmienić nieco priorytety? Czasem trzeba się nieco oddalić od tego, co wydawało się dotychczas najważniejsze. Niekoniecznie przecież jest to dla nas najlepsze w tym położeniu, w którym jesteśmy. Często czegoś chcemy zawładnięci uczuciem, lecz znajdujemy jedynie niepowodzenie. Przywiązujemy się do pewnej rzeczy, wiążąc z nią wielkie nadzieje. Lecz w rzeczywistości posiadanie jej jest tak możliwe jak przywrócenie już dawno zmarłego do żywych. Po cóż więc traktować dalej tą rzecz jako warunek konieczny naszego spełnienia, skoro przez nią tylko cierpimy? A właściwie przez wizje względem niej. Obiecujemy sobie wiele, choć te obietnice nigdy nie zostaną spełnione, bo jest to nierealne. 

    Zatem musimy się nauczyć bez nich żyć. Inaczej aspirując do czegoś, co się nie dokona, jest wtedy skupianiem się na tym, co nas smuci. Im bardziej się w tym pogłębiamy, tym bardziej na nas wpływa główny czynnik naszych frustracji. A wtedy tym łatwiej też rodzi się przekonanie, że życie nie ma większego sensu. Zatem jak mu go nadać? Zacząć wynajdywać to, co nas raduje. Właśnie w tym, co pozostało. Przestać pojmować to jako skazanie, bo inaczej nigdy nie znajdziemy szczęścia na dłuższą metę, potępiając swoje życie. Nie znajdziemy w nim najmniejszej radości, nie będąc przekonanym do niego, a wręcz trzeba się z początku do niego zmusić, jeżeli chcemy dać sobie szansę. 

    Ale czy to nie jest przypadkiem takie oszukiwanie się? Czy to nie jest tylko uczynienie życia znośniejszym? Jeżeli będziemy cały czas mieli takie spojrzenie na świat względem rzeczy, z którą wiązaliśmy wiele, to zawsze życie będzie tylko taką szkołą przetrwania. Zatem warto na nowo uczyć się je smakować. Nauczyć się doceniać wartość tych rzeczy, które dotychczas niewiele nas obchodziły lub wydawały się niezbyt istotne. Będziemy znacznie bardziej otwarci na nie, odrywając się od tych, do których się tak mocno przywiązaliśmy, a są dla nas tak naprawdę destrukcyjne. 

    I choć możemy mieć ich toksyczności świadomość, zawsze trudno jest się uwolnić. Kiedy cierpienie nas ogarnia na tyle, że nie potrafimy go przezwyciężać, zaczynamy szukać jak największej wygody w tym położeniu, w którym jesteśmy. A gdy ją znajdziemy, opatulamy się nią jak tylko możemy, byle nie poczuć tylko większego zagrożenia. Traktujemy ją jako wszystko, co najlepsze możemy mieć. Choć próbujemy pojmować ją jako sposób pocieszania się, to tak naprawdę to pewna forma godzenia się z tym, że inaczej nie jest nam dane żyć. Frustruje nas fakt, że ta wygoda jest nędzą w porównaniu z tym, czego w głębi duszy byśmy chcieli. Upokarza nas to, że musimy ją przyjmować, żeby jakkolwiek przeżyć. 

    I jeśli już w końcu znajdujemy jakąś motywację, która pomaga nam się przełamać i wyjść ze swojego utopijnego świata, nie potrafimy do końca brać spraw w swoje ręce. Dlaczego? Ponieważ patrzymy na świat wokół poprzez pryzmat własnej niedoli. Trwamy w przekonaniu, że nie jesteśmy godni sukcesu. Wciąż żyjemy niepowodzeniami, które są dla nas znaczące. A kiedy narastają, coraz bardziej wyniszczają. Stąd się rodzi niechęć do życia. Wolimy powrócić do jakiegoś kąta, cicho umierając, bo wydaje się to znacznie łatwiejsze niż wysiłki, które i tak nie przyniosą zwycięstwa. A jeżeli już czegoś chcemy od życia, zazwyczaj wymagamy wtedy, by dorównywało temu, co sobie niegdyś tak namiętnie obiecywaliśmy. Dlatego tym trudniej będzie nam się otworzyć na inne wyzwania, a tym bardziej się im poświęcić. 

    Bo przecież za co lubić to, do czego nie potrafimy się tak łatwo przekonać? Za to, co z tej rzeczy wyciągnęliśmy dla siebie! Nie porównując jej do tego, do czego dotąd aspirowaliśmy, ale skupiając się na tym, co właśnie ona może nam zaoferować! Może mieć swoją określoną funkcję. Ale np: tak jak wcześniej wspomniany surowy ziemniak nie będzie sam w sobie wytrawnym owocem, tak możemy coś z niego przygotować innego niż to, czym pierwotnie jest. Nie musimy go spożywać surowego. Możemy go ugotować, podsmażyć, posolić. Cokolwiek przyjdzie nam do głowy, to z nim zróbmy, jeżeli tak nas boli sam fakt, że tego ziemniaka mamy. W takiej formie go przygotujmy, w której będziemy mogli go z choćby najmniejszą chęcią spożyć. A przy okazji tyle rzeczy możemy się nauczyć. Będziemy potrafili przygotowywać nową potrawę, wcielimy się w rolę kreatywnego kucharza...A przede wszystkim powinniśmy czerpać satysfakcję z tego, że potrafiliśmy sobie poradzić z tym, do czego nie byliśmy zbytnio przekonani. Że potrafiliśmy wykrzesać z tego znacznie więcej niż to, co w sobie jeszcze nie tak dawno zawierało.

    Ale mogłoby zaraz się pojawić pytanie: "No dobrze, wykonałem niezłą robotę, ale wciąż z ziemniaka! Oddaliłem od siebie myśl, że nie mogę mieć jakiegoś owocu, ale chciałem jednak coś słodkiego!" Fakt, niby skupiliśmy się na tym konkretnym aspekcie i z niego czerpiemy całe bogactwo! Jednak to nie jest wciąż spełnienie marzeń co do słodkości. Owszem! Nie jest. Ale to, jak będziemy szczęśliwi z tego, co właśnie zrobiliśmy, zależy od tego, jak bardzo będziemy to doceniać. Jak bardzo uczynimy to znaczącym w naszym życiu. Jak bardzo pozwolimy, żeby dobrze to na nas oddziaływało pod względem ogólnym. W ten sposób przecież poprawiamy swoje samopoczucie, a przez to mentalność i przez co jeszcze swoją samoocenę. Stąd też przeważnie poznajemy swoją wartość, rozpatrując to, w czym nam się udaje. 

    Ale ktoś zapyta: "To można coś uczynić znaczącym w naszym życiu?! Przecież to, co jest dla nas istotne, nie jest tym, co sobie wymyślimy!" Otóż właśnie tak jest. To, że do czegoś mamy szczególne predyspozycje - wydaje się, że wręcz jest nam to przeznaczone -  nie oznacza, że to będzie dla nas automatycznie ważne. Mimo iż powinno się jak najlepiej swoje talenty wykorzystywać, to przecież nie są one warunkiem naszego szczęścia. Ktoś ma potencjał na wspaniałego naukowca, ale on sam czuje, że się by w tym nie spełniał. Woli pójść np: na weterynarię, bo kocha zwierzęta. Ale dlaczego nie spełniałby się w tym, do czego się szczególnie nadaje? Ponieważ ma inne priorytety. I to od nich jest uzależnione jego spełnienie. A kiedy można o nim mówić? 

    U każdego oczywiście dokonuje się inaczej. Jednak nie jest tym, o czym wielu myśli. Nie jest kilkuminutową emocją. Nie musi być spowodowane tylko tym, że się układa na co dzień(patrz: proza dnia codziennego). Nie musi to być tylko błogi spokój. To stan, w którym przede wszystkim doznajemy ukojenia, że dokonuje się to, czego pragnęliśmy. Z tym, że pragnienie nie jest stałą potrzebą jak np: uzupełnianie płynów. To pewien wewnętrzny wymóg bycia jak najbliżej tego, z czym czujemy się mocno związani. Jak najsilniejszego doznawania tego, co wzbudza w nas same najpiękniejsze odczucia.
 
Autor: Dewiacyjny